ULICAMI  NASZEJ  DZIELNICY

 

jeśli chcesz słuchać nagrania w czasie przeglądania podstrony "Ulicami Naszej Dzielnicy" załącz przycisk lub  w/g  potrzeby  wyłącz.




Kiedy można żądać nadania drodze nazwy ?

RZECZPOSPOLITA,PRAWO.

Jeżeli nie nastąpiło wydzielenie gruntu pod ulicę, to nie ma podstaw do domagania się podjęcia uchwały o jej nazwaniu.

Nadać nazwę drodze wewnętrznej można tylko wówczas, gdy spełnia warunki takiej drogi. Przede wszystkim musi być to pas terenu wydzielony geodezyjnie pod drogę. Tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (sygnatura akt: II OSK 1742/11).

Zgodnie z ustawą o drogach publicznych drogami wewnętrznymi są drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym. Spotyka się je najczęściej w nowo budowanych osiedlach oraz dzielnicach peryferyjnych. W miarę zagęszczania się zabudowy, przestają wystarczać kombinacje z numeracją budynków i sami mieszkańcy oraz właściciele działek naciskają na potraktowanie tych dróg jako ulic i nadanie im nazwy. Działają również lobby inwestorów, którzy nie chcą kupować działek nieprzyporządkowanych konkretnej ulicy.

Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, uchwałę o nadaniu nazwy drogom wewnętrznym podejmuje rada gminy po uzyskaniu pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana.




Skąd biorą się nazwy ulic?

Wywiad z panem Janem Kisiliczykiem – Naczelnikiem Wydziału Mienia i Gospodarki Przestrzennej w Urzędzie Miasta Bolesławiec przeprowadzili Uczniowie gimnazjum (PROJEKT MIEJSKIEGO ZESPOŁU SZKÓŁ NR 2 W BOLESŁAWCU) Kamil Biegała,Gabriel Skuła,Angelika Markowska,Monika Świątkowska, Operator kamery i fotograf:Kamil Paralusz Opiekunki SU w gimnazjum:Angelika Kraśnicka,Joanna Gęsikowska.




         




                    .......................................

W NASZEJ DZIELNICY OBECNIE  RAZEM ULIC: 57          ULIC PRZYLEGŁYCH DZIELNICY - 10

ULICE - 47

  BOGUSŁAWSKIEGO, BRATYSŁAWSKA, DRWALI, JÓZEFA ELSNERA,

  GAJOWA, GMINNA, KARŁOWICZA, JANA KIEPURY,

  KAROLA KURPIŃSKIEGO, ŁĄKOWA, ORKISZOWA,

POZIOMKOWA, POCHYŁA, PSZENNA, SPADZISTA,

ROLNICZA, STROMA, CHOPINA, SZYMANOWSKIEGO,

ŚWIĘTOKRZYSKA, TYMIANKOWA, FELIKSA NOWOWIEJSKIEGO,

NISKA, GŁĘBOKA, GRYCZANA, JĘCZMIENNA, WIENIAWSKIEGO,

WODZISŁAWSKA, WYBICKIEGO, WYSOKA, ZBOŻOWA, ŻYTNIA,

MADRYCKA, LWOWSKA, WIEDEŃSKA, WILEŃSKA, 

HENRYKA  GÓRECKIEGO, WOJCIECHA KILARA,

OSKARA KOLBERGA, KS. ADAMA BIEŻANOWSKIEGO,

WITOLDA LUTOSŁOWSKIEGO, RZYMSKA, SPICHLERZOWA,

TOWAROWA, PARYSKA, LIZBOŃSKA, LONDYŃSKA.

 

  ULICE  PRZYLEGŁE - 10

                  ALEJA  ARMII KRAJOWEJ, ALEJA JANA PAWŁA II,                    BAŻANCIA, PTASIA, CEGIELNIA, Prof. JOACHIMA  KOMINKA, JESIONEK , SKRZECZKOWICKA, ŻNIWNA,  SPÓŁDZIELCZA .       

  

             ŻORSKA  INFRASTRUKTURA INFORMACJI PRZESTRZENNEJ                           

           http://www.geoportal.zory.pl/

...................................

 


ULICA  BOGUSŁAWSKIEGO

uchwała: 390/XXXVIII/09 z 27.08.2009, 533/XLIX/10 z 24.06.2010




 
 
 
 
 
........................................
 

ULICA  CHOPINA

Fryderyk Franciszek Chopin

(ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 - w Żelazowej Woli,zm. 17 października 1849 w Paryżu)– polski kompozytor i pianista




 
 

 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

  

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 

........................................

 

ULICA  DRWALI

nazwa poprzednia ulicy: Polna

 Drwal   to człowiek pracujący w leśnictwie, który ścina drzewa i dostarcza drewno np. dla przemysłu budowlanego i papierniczego.

SKOJARZENIA : DRWAL-DRWALI-DRWA-DREWNO-LAS-LEŚNICTWO




 

 
 
 
 

.................................


 

ULICA  FELIKSA  NOWOWIEJSKIEGO

uchwała: 261/XXV/08 z 04.09.2008

Feliks Nowowiejski

(ur. 7 lutego 1877 w Wartemborku – obecnie Barczewo na Warmii, zm. 18 stycznia 1946 w Poznaniu) – polski kompozytor, dyrygent, pedagog, organista-wirtuoz, organizator życia muzycznego, szambelan papieski.






 

.................................

 

ULICA  GAJOWA

nazwa poprzednia ulicy: Dębowa (jak sugierują mieszkańcy nazwa ta była związana z rosnącymi tam dębami, niektóre pozostały do tej pory)

kiedyś tylko jej część należała do Rogoźnej, pozostała należała do Osin i miała nazwę : Leśna (od pobliskiego lasu "Osiniok")

uchwała: X/32/75 z 26.11.1975 




 
 
 
 
 
 

.................................

 
 
 

ULICA  GMINNA

uchwała: XII/47/79 z 28.11.1979

SKOJARZENIA

ULICA GMINNA-DROGA GMINNA

WIKIPEDIA

Wolna Encyklopedia

Droga gminna – zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 20 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) jest to droga o znaczeniu lokalnym niezaliczona do innej kategorii, stanowiąca uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy, po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie zarządu powiatu. Zgodnie z ustawą prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) organem zarządzającym ruchem na drogach gminnych jest starosta, a organem sprawującym nadzór nad zarządzaniem ruchem jest wojewoda, z wyjątkiem dróg położonych w granicach administracyjnych miast na prawach powiatu, gdzie zarządcą ruchu na wszystkich drogach publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.

W Polsce istnieje 209 333 km dróg gminnych, z czego 109 478 km to drogi o nieutwardzonej nawierzchni (2008)[1].




 
 
 
 

.................................

 


ULICA  GŁĘBOKA

SKOJARZENIA

ULICA GŁĘBOKA- GŁĘBOKOŚĆ-WGŁĘBIENIE-DÓŁ

WIKIPEDIA

Wolna Encyklopedia

Głębokość (także głębia) – termin określający wewnętrzną miarę wgłębną, obszar lub przestrzeń oddaloną od punktu pomiaru w kierunku dna (np. dno oceaniczne, dno naczynia); pionowa odległość od powierzchni w dół[1]. Najgłębszym zbadanym miejscem na Ziemi jest Głębia Challengera położona w Rowie Mariańskim licząca 10 994 m p.p.m. W 2012 roku reżyser filmowy James Cameron dotarł na dno tego miejsca w pojeździe Deepsea Challenger.




 

.................................

 

ULICA  GRYCZANA

uchwała: 278/XXVII/08 z 30.10.2008

SKOJARZENIA

ULICA GRYCZANA- GRYKA-KASZA GRYCZANA

WIKIPEDIA

Wolna Encyklopedia

Gryka
Gryka – rodzaj roślin z rodziny rdestowatych. Należy do niego 15 gatunków rosnących w klimacie umiarkowanym Europy i Azji. Centrum zróżnicowania znajduje się w Azji środkowej i wschodniej – w Chinach występuje 10 gatunków z czego 6 to endemity. Wikipedia



 

.................................

 
 

ULICA  JANA  KIEPURY

uchwała: 533/XLIX/10 z 24.06.2010

Jan Wiktor Kiepura (ur. 16 maja 1902 w Sosnowcu, zm. 15 sierpnia 1966 w Harrison koło Nowego Jorku[1]) – polski śpiewak (tenor) i aktor. Mąż Márthy Eggerth. Brat młodszego o dwa lata Władysława – również tenora, występującego później jako Ladis Kiepura.

Cieszył się prawdopodobnie największą międzynarodową sławą i popularnością spośród polskich śpiewaków okresu międzywojennego, odnosząc sukcesy na scenach czołowych teatrów świata, jak również w salach koncertowych i na ekranie kinowym. Za pieniądze zarobione na scenach świata w okresie międzywojennym wybudował w Krynicy-Zdroju willę „Patria”, kosztującą trzy miliony dolarów – miejsce kręcenia kilku filmów pod koniec lat 30. Od 1967 corocznie odbywa się w Krynicy-Zdroju Europejski Festiwal im. Jana Kiepury (dawniej: Festiwal Arii i Pieśni im. Jana Kiepury). Wystąpił w dwunastu filmach muzycznych, polskich i zagranicznych (m.in. O czym się nie myśli (1926), Neapol, śpiewające miasto (1930), Zdobyć cię muszę (1933).(więcej czytaj na wikipedia)




 
 
 

.................................

 

 

 


ULICA  JÓZEFA  ELSNERA

uchwała: 533/XLIX/10 z 24.06.2010

Józef Antoni Franciszek Elsner lub Józef Ksawery Elsner (niem. Joseph Anton Franz Elsner, Joseph Anton Xaver Elsner, ur. 1 czerwca 1769 w Grodkowie, zm. 18 kwietnia 1854 w Elsnerowie) – polski kompozytor niemieckiego pochodzenia, pedagog, działacz kultury muzycznej i teoretyk muzyki; nauczyciel Fryderyka Chopina.(więcej czytaj na wikipedia)




 
 
 

ULICA  JĘCZMIENNA

uchwała: 545/L/10 z 29.07.2010

SKOJARZENIA

ULICA JĘCZMIENNA- JĘCZMIEŃ-KASZA JĘCZMIENNA-ZBOŻE

Jęczmień (Hordeum L.) – rodzaj zbóż z rodziny wiechlinowatych. W zależności od podziału wyróżnia się od 20 do 25 gatunków tego rodzaju traw jednorocznych lub trwałych. Pochodzi ze stref umiarkowanych półkuli północnej. Gatunkiem typowym jest Hordeum vulgare L.[2]. 17 października 2012 r. tygodnik Nature poinformował, że brytyjscy naukowcy rozszyfrowali genom jęczmienia[3][4].




 

.................................

 

 


ULICA  KARŁOWICZA

Mieczysław Karłowicz herbu Ostoja (ur. 11 grudnia 1876 w Wiszniewie[1], zm. 8 lutego 1909 w Tatrach) – polski kompozytor i dyrygent. Autor kompozycji symfonicznych i poematów symfonicznych. Przedstawiciel nurtu późnego romantyzmu. Również taternik, fotografik i ublicysta.(więcej czytaj na wikipedia)




 

.................................

 



ULICA  WOJCIECHA KILARA

nazwa poprzednia: KARŁOWICZA

uchwała: 278/XXI/16 z 25.08.2016r

wikopedia

Wojciech Kilar (ur. 17 lipca 1932 we Lwowie, zm. 29 grudnia 2013 w Katowicach[1]) – polski pianista, kompozytor muzyki poważnej i filmowej; odznaczony Orderem Orła Białego (2012).

Życiorys

Urodził się 17 lipca 1932 we Lwowie. Jego dom rodzinny znajdował się przy ul. Sapiehy 89. Ojciec kompozytora – Jan Franciszek Kilar był lekarzem, zaś matka Neonilla aktorką teatralną. Jako dziecko z wielką niechęcią brał lekcje gry na fortepianie u pani Reissówny. Po przymusowym wysiedleniu ze Lwowa, w latach 1946-1947 kontynuował naukę gry na fortepianie w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej nr 2 w Rzeszowie u K. Mirskiego. W tym czasie zamieszkiwał w tamtejszej kamienicy przy ulicy Grunwaldzkiej 6. W Rzeszowie ukończył liceum[2].

Jako pianista zadebiutował w 1947 na konkursie Młodych Talentów, wykonując własne Dwie miniatury dziecięce (II nagroda). W latach 1947–1948 uczęszczał do Państwowego Liceum Muzycznego w Krakowie w klasie M. Bilińskiej-Riegerowej (fortepian) oraz Artura Malawskiego (harmonia – prywatnie), zaś w latach 1948–1950 do Państwowego Liceum Muzycznego w Katowicach u Władysławy Markiewiczówny (fortepian). Równocześnie pobierał prywatne lekcje kompozycji u Bolesława Woytowicza. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. Studiował u Władysławy Markiewiczówny (fortepian), Artura Malawskiego (teoria muzyki) i Bolesława Woytowicza (fortepian i kompozycja). Dyplom ukończenia studiów z wyróżnieniem uzyskał w 1955. W tym samym roku otrzymał II nagrodę za Małą uwerturę na Konkursie Utworów Symfonicznych na V Festiwalu Młodzieży w Warszawie.

W latach 1955–1958 był asystentem Woytowicza w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej. W 1957 uczestniczył w Międzynarodowych Kursach Wakacyjnych Nowej Muzyki w Darmstadt. W latach 1959-1960 jako stypendysta rządu francuskiego kształcił się pod kierunkiem Nadii Boulanger w Paryżu.

W 1960 otrzymał za Odę Béla Bartók in memoriam nagrodę fundacji im. L. Boulanger w Bostonie. Występował także jako pianista wykonując własne utwory. 1979-1981 pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich. W 1977 został członkiem-założycielem Towarzystwa im. Karola Szymanowskiego w Zakopanem; przez dwie kolejne kadencje był wiceprezesem. Był również członkiem Związku Podhalan.

Przez wiele lat kompozytor związany był z Jasną Górą, gdzie m.in. świętował swoje urodziny. Obchodzono tam tzw. Dzień Kilara[3][4][5][6]. Należał do konfraterni zakonu paulinów[7].

Był członkiem Rady Patronackiej Instytutu Jagiellońskiego. W 2005 członek Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich, następnie podczas kampanii przed wyborami do parlamentu w 2007 udzielił wsparcia Prawu i Sprawiedliwości, a po śmierci Lecha Kaczyńskiego w katastrofie lotniczej w Smoleńsku w 2010 był Honorowym Przewodniczącym Śląskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w przedterminowych wyborach prezydenckich[8].

Wojciech Kilar zmarł po kilkumiesięcznej walce z guzem mózgu[9]. Uroczystości pogrzebowe kompozytora odbyły się 4 stycznia 2014 w katedrze pw. Chrystusa Króla w Katowicach i przewodniczył nim abp Wiktor Skworc, metropolita katowicki[10]. Artysta został pochowany na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach we wspólnym grobowcu ze zmarłą kilka lat wcześniej żoną Barbarą[11].

Muzyka

Kilar zadebiutował w końcu lat 50. na pierwszych edycjach festiwalu Warszawska Jesień. Początkowo jego twórczość pozostawała pod wpływem polskiego i europejskiego neoklasycyzmu. Kompozytor sięgał do klasycznych form i gatunków (Mała uwertura, I i II Symfonia, Sonata na róg i fortepian), także do klasycznej melodyki, orkiestry i brzmienia. Czerpał z twórczości Béli Bartóka, Igora Strawinskiego, Dymitra Szostakowicza, Siergieja Prokofjewa. W 1960 za odę Béla Bartók in memoriam otrzymał nagrodę fundacji L. Boulanger w Bostonie.

Od początku lat sześćdziesiątych współtworzył wraz z Krzysztofem Pendereckim i Henrykiem Góreckim nową polską szkołę awangardową oraz nowy kierunek we współczesnej muzyce zwany sonoryzmem, nawiązywał do serializmu i dodekafonii. Ważne utwory z tego okresu to: oparty na wierszu Rilkego Herbsttag (1960), jazzujący Riff 62 (1962), Générique (1963), Diphtongos (1964) na chór mieszany i orkiestrę, dodekafoniczny Springfield Sonnet (1965), Training 68[12] (1968) na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian oraz minimalistyczno-sonorystyczne Upstairs-Downstairs (1971) na dwa chóry dziecięce i orkiestrę.

W połowie lat siedemdziesiątych Kilar uprościł swój język muzyczny, zaczął coraz wyraźniej nawiązywać do tradycji, w jego muzyce pojawiły się inspiracje ludowe i religijne. Punktem zwrotnym był Krzesany (1974). Ważne dzieła z tego okresu to: Przygrywka i kolęda (1972) na cztery oboje i smyczki, Bogurodzica (1975) na chór mieszany i orkiestrę, Kościelec 1909 (1976) – poemat symfoniczny napisany na 75-lecie Filharmonii Narodowej i nawiązujący do tragicznej śmierci Mieczysława Karłowicza, Siwa mgła (1979) na baryton i orkiestrę, Exodus (1980), Angelus (1984) na sopran, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną, Orawa (1986) na orkiestrę kameralną, Preludium chorałowe (1988).

Z okazji przypadającego Jubileuszu 100-lecia Filharmonii Warszawskiej, na zamówienie jej dyrektora Kazimierza Korda, Wojciech Kilar, znany ze swojej religijności[13], skomponował mszę w intencji pokoju na nowe tysiąclecie: Missa pro pace (A. D. 2000) na sopran, alt, tenor, bas, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną. Światowe prawykonanie miało miejsce 12 stycznia 2001 w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Dzieło przyjęto z wielkim entuzjazmem, stało się tematem książki artystycznej wydanej przez znanego twórcę Jacka Wdzięczaka.

Niekwestionowana jest pozycja Kilara jako jednego z najwybitniejszych kompozytorów muzyki filmowej. Napisał muzykę do ponad 130 filmów. Jego związki z filmem zaczęły się już w 1958, kiedy napisał muzykę do Narciarzy N. Brzozowskiej. Współpracował z wieloma reżyserami: Bohdanem Porębą (Hubal, Lunatycy), Andrzejem Wajdą, Kazimierzem Kutzem, Krzysztofem Zanussim (począwszy od Struktury kryształu stworzył muzykę do niemal wszystkich filmów tego reżysera), Krzysztofem Kieślowskim, Stanisławem Różewiczem, Wojciechem Hasem, Tadeuszem Konwickim, Markiem Piwowskim, Romanem Polańskim, Francisem Fordem Coppolą, Jane Campion. O ile sukcesy religijnych utworów komponowanych w ostatnich latach właściwie ograniczają się do polskiej publiczności, to międzynarodowym uznaniem i popularnością cieszy się jego muzyka filmowa, a wyjątkowy sukces odniósł kompozytor Drakulą.

W 1999 otrzymał propozycję od reżysera Petera Jacksona na napisanie muzyki do filmu Władca Pierścieni. Kompozytor początkowo się zgodził, ale ostatecznie do współpracy nie doszło[14][15].

W 2013 został wydany album pt. Wojciech Kilar – Angelus, Exodus, Victoria z utworami Wojciecha Kilara inspirowanymi religią chrześcijańską.

  • Ważniejsze kompozycje  C.D :
  • Muzyka do filmu "Dancing w kwaterze Hitlera" w reż. Jana Batorego (1970)
  • Muzyka do filmu "Góry o zmierzchu" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1970)
  • "Upstairs-Downstairs" na 2 chóry dziecięce i orkiestrę (1971)
  • Muzyka do filmu "Die Rolle" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1971)
  • Muzyka do filmu "Perła w koronie" w reż. Kazimierza Kutza (1971)
  • Muzyka do filmu "Życie rodzinne" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1971)
  • Muzyka do filmu "Brylanty pani Zuzy" w reż. Pawła Komorowskiego (1971)
  • Muzyka do filmu "Bolesław Śmiały" w reż. Witolda Lesiewicza (1971)
  • Muzyka do filmu "Pierścień księżnej Anny" w reż. Marii Kaniewskiej (1971)
  • Muzyka do filmu "Martwa fala" w reż. Stanisława Lenartowicza (1971)
  • Muzyka do filmu "Gwiazda wytrwałości" w reż. Pawła Komorowskiego (1971)
  • "Przygrywka i kolęda" na 4 oboje i smyczki (1972)
  • Muzyka do filmu "Szklana kula" w reż. Stanisława Różewicza (1972)
  • Muzyka do filmu "Hipoteza" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1972)
  • Muzyka do filmu "Wielka miłość Balzaka" w reż. Wojciecha Solarza (1973)
  • Muzyka do filmu "Zazdrość i medycyna" w reż. Janusza Majewskiego (1973)
  • Muzyka do filmu "Iluminacja" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1973)
  • Muzyka do filmu "Hubal" w reż. Bohdana Poręby (1973)
  • Muzyka do filmu "Drzwi w murze" w reż. Stanisława Różewicza (1973)
  • Muzyka do filmu "Opętanie" w reż. Stanisława Lenartowicza (1973)
  • Krzesany poemat symfoniczny (1974)
  • Muzyka do filmu "The Catamount Killing" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1974)
  • Muzyka do filmu "Ziemia obiecana" w reż. Andrzeja Wajdy (1974)
  • Muzyka do filmu "Bilans kwartalny" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1974)
  • Muzyka do filmu "Linia" w reż. Kazimierza Kutza (1974)
  • "Bogurodzica" na chór mieszany i orkiestrę (1975)
  • Muzyka do filmu "Znikąd donikąd" w reż. Kazimierza Kutza (1975)
  • Muzyka do filmu "Jarosław Dąbrowski" w reż. Bohdana Poręby (1975)
  • Muzyka do filmu "Ziemia obiecana" w reż. Andrzeja Wajdy (1975)
  • Muzyka do filmu "Trzecia granica" w reż. Wojciecha Solarza i Lecha Lorentowicza (1975)
  • Muzyka do filmu "Die Nachtdienst" w reż. Krzysztofa Zanussiego i Edwarda Żebrowskiego (1975)
  • "W górę – w dół", balet (1975)
  • Kościelec 1909 poemat symfoniczny (1976)
  • Muzyka do filmu "Trędowata" w reż. Jerzego Hoffmana (1976)
  • Muzyka do filmu "Barwy ochronne" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1976)
  • Muzyka do filmu "Ptaki ptakom" w reż. Pawła Komorowskiego (1976)
  • Muzyka do filmu "Smuga cienia" w reż. Andrzeja Wajdy (1976)
  • Muzyka do filmu "Brigitte Horney" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1977)
  • Muzyka do filmu "Anatomie Stunde" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1977)
  • Muzyka do filmu "Haus der Frauen" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1977)
  • Muzyka do filmu "Z punktu widzenia nocnego portiera" w reż. Krzysztofa Kieślowskiego (1977)
  • Muzyka do filmu "Spirala" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1978)
  • Muzyka do filmu "Rodzina Połanieckich" w reż. Jana Rybkowskiego (1978)
  • "Siwa mgła na baryton i orkiestrę" (1979)
  • Muzyka do filmu "Paciorki jednego różańca" w reż. Kazimierza Kutza (1979)
  • Muzyka do filmu "Le Roi et l'oiseau" w reż. Paula Grimaulta (1979)
  • Muzyka do filmu "David" w reż. Petera Lilienthala (1979)
  • Muzyka do filmu "Wege in der Nacht" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1979)
  • "Fanfara" na chór mieszany i orkiestrę (1979)
  • "Exodus" per orchestra e coro misto (1979-1981)
  • Muzyka do filmu "Krzesany" w reż. Conrada Drzewieckiego (1980)
  • Muzyka do filmu "Ród Gąsieniców" w reż. Konrada Nałęckiego (1980)
  • Muzyka do filmu "Constans" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1980)
  • Muzyka do filmu "Kontrakt" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1980)
  • Muzyka do filmu "Przypadek" w reż. Krzysztofa Kieślowskiego (1981)
  • Muzyka do filmu "Versuchung" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1981)
  • Muzyka do filmu "Z dalekiego kraju. Ojciec Święty Jan Paweł II" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1981)
  • Muzyka do filmu "Imperativ" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1981)
  • Muzyka do filmu "Unerreichbar" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1982)
  • Muzyka do filmu "Capitali culturali – Vatican" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1982)
  • "Angelus" na sopran, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (1982-1984)
  • "Victoria" per coro misto e orchestra (1983)
  • Muzyka do filmu "Blaubart" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1983)
  • Muzyka do filmu "Na straży swej stać będę" w reż. Kazimierza Kutza (1983)
  • Muzyka do filmu "Marynia" w reż. Jana Rybkowskiego (1983)
  • Muzyka do filmu "Paradigme du le pouvoir du mal" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1983)
  • Muzyka do filmu "Rok spokojnego słońca" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1984)
  • Orawa na kameralną orkiestrę smyczkową (1986)
  • Muzyka do filmu "Kronika wypadków miłosnych" w reż. Andrzeja Wajdy (1986)
  • "Choralvorspiel" für Kammerorchester (1988)
  • Muzyka do filmu "Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1988)
  • Muzyka do filmu "La table tournante" w reż. Paula Grimaulta (1988)
  • Muzyka do filmu "Napoleon et l'Europe" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1989-90)
  • Muzyka do filmu "Korczak" w reż. Andrzeja Wajdy (1990)
  • Muzyka do filmu "Leben für Leben – Maximilian Kolbe" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1990)
  • Muzyka do filmu "Long Conversation with a Bird" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1990)
  • Muzyka do filmu "Le retour" w reż. Josée Dayana (1990)
  • Muzyka do filmu "The Touch" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1991)
  • Muzyka do filmu "Dracula" w reż. Francisa Forda Coppoli (1992)
  • Muzyka do filmu "König der letzten Tage" w reż. Tom Toelle (1993)
  • Muzyka do filmu "Śmierć jak kromka chleba" w reż. Kazimierza Kutza (1994)
  • Muzyka do filmu "Faustyna" w reż. Jerzego Łukaszewicza (1994)
  • Muzyka do filmu "Śmierć i dziewczyna" w reż. Romana Polańskiego (1994)
  • "Jakżeż ja się uspokoję" na głos i fortepian (1995)
  • "Króluj nam Chryste" na głos i fortepian (1995)
  • Muzyka do filmu "Cwał" w reż. Krzysztofa Zanussiego (1996)
  • Muzyka do filmu "Deux fantômes en colère" w reż. Gérarda Oury (1996)
  • "Koncert na fortepian i orkiestrę" (1996-97)
  • "Requiem dla Ojca Kolbe" na smyczki, fortepian, czelestę, harfę i kotły (1996-97)
  • Muzyka do filmu "Portret damy" w reż. Jane Campion (1997)
  • "Agnus Dei" na chór mieszany a cappella (1997)
  • Muzyka do filmu "Pan Tadeusz" w reż. Andrzeja Wajdy (1998-99)
  • Muzyka do filmu "Dziewiąte wrota" w reż. Romana Polańskiego (1999)
  • "Missa pro pace" na sopran, alt, tenor, bas, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (1999-2000)
  • Muzyka do filmu "Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową" w reż. Krzysztofa Zanussiego (2000)
  • "Introitus" na organy (2000)
  • Muzyka do filmu "Pianista" w reż. Romana Polańskiego (2002)
  • Muzyka do filmu "Zemsta" w reż. Andrzeja Wajdy (2002)
  • Muzyka do filmu "Suplement" w reż. Krzysztofa Zanussiego (2002)
  • "Symfonia nr 3 'September Symphony' " (2003)
  • "Lament" na chór mieszany (2003)
  • "Symfonia nr 4 'Sinfonia de motu' " na sopran, baryton, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (2005)
  • Muzyka do fimu "Persona non grata" w reż. Krzysztofa Zanussiego (2005)
  • "Ricordanza" na orkiestrę smyczkową (2005)
  • "Magnificat" na głosy solowe, chór i orkiestrę (2006)
  • Muzyka do filmu "Królowie nocy" w reż. Jamesa Gray'a (2007)
  • "Symfonia nr 5 'Adwentowa' " na chór mieszany i orkiestrę (2007)
  • Muzyka do filmu "Czarne słońce" w reż. Krzysztofa Zanussiego (2007)
  • Muzyka do filmu "Krew jest sednem życia" w reż. Kim'ego Aubry'ego (2007)
  • Muzyka do filmu "Serce na dłoni" w reż. Krzysztofa Zanussiego (2008)
  • Muzyka do filmu "Poste restante" w reż. Marcela Łozińskiego (2008)
  • "Te Deum" na głosy solo, chór i orkiestrę (2008)
  • "Hymn Paschalny" na chór mieszany (2008)
  • "Veni Creator" na chór mieszany i orkiestrę smyczkową (2008)
  • Muzyka do filmu "Rewizyta" w reż. Krzysztofa Zanussiego (2009)
  • "Uwertura uroczysta" na orkiestrę (2010)
  • "II Koncert" na fortepian, skrzypce i orkiestrę (2011)


ULICA  ŁĄKOWA

nazwa poprzednia: Stawowa

SKOJARZENIA

ULICA ŁĄKOWA - ŁĄKA -ROŚLINY- KWIATY - MAJ-

Łąkazbiorowisko roślinne tworzone przez byliny ze znacznym udziałem traw. Stosowane są różne kryteria przy definiowaniu i wyodrębnianiu łąk odwołujące się do składu i struktury pokrywy roślinnej[1], sposobu użytkowania i funkcjonowania w krajobrazie[2]. W szerokim znaczeniu termin obejmuje wszelkie formacje trawiaste występujące na Ziemi, w tym stepy i sawanny[2]. Łąka wąsko definiowana to półnaturalne lub antropogeniczne zbiorowisko, którego utrzymywanie się zależne jest od koszenia[1][3]. Łąki kośne (łac. pratum[4]) określane bywają "łąkami właściwymi"[1] i przeciwstawiane są naturalnym formacjom trawiastym oraz pastwiskom[3][2]. W klasyfikacji fitosocjologicznej łąki właściwe należą do klasy roślinności Molinio-Arrhenatheretea[1].

W węższym znaczeniu stosowanym w typologii użytków rolnych oraz klasyfikacji użytków gruntowych używanej w geodezji pojęcie łąki jest ograniczone do zbiorowisk tworzonych przez wieloletnie trawy, turzyce, rośliny motylkowe i rośliny innych rodzin, które występują na mezotroficznych i eutroficznych glebach o wysokim poziomie wód gruntowych, zawierających przez większą część roku od 60 do 80 procent wilgoci w stosunku do całkowitej ich pojemności wodnej. Niedobory wody mogą być uzupełniane między innymi przez nawadnianie bądź wykorzystywanie bliskiego poziomu wody gruntowej lub zalewów rzek.

Łąki (wąsko rozumiane) wraz z pastwiskami składają się na użytki zielone. Charakterystyczne dla łąk jest to, że korzenie i rozłogi roślinności łąkowej tworzą darń, dzięki której łąka może odrastać na nowo po każdym skoszeniu i spoczynku zimowym. Dlatego rośliny rosnące na użytkowanych rolniczo łąkach są pozyskiwane na paszę (łąki kośne). Łąki są przedmiotem badań łąkarstwa.




 

 

 
 

.................................

 


ULICA  NISKA

uchwała: 301/XXXVII/12 z 29.11.2012

SKOJARZENIA

ULICA NISKA- NISKI-MAŁY




 
 
 
 

.................................

 

 

 


ULICA  ORKISZOWA

uchwała: 533/XLIX/10 z 24.06.2010

SKOJARZENIA

ULICA ORKISZOWA - ORKISZ - ZBOŻE -

Pszenica orkisz (Triticum spelta L.), zwyczajowo nazywana szpelcem lub orkiszem – gatunek zboża należący do rodziny wiechlinowatych. Popularna w średniowieczu, obecnie rzadko uprawiana. Osiąga od 50 cm do 150 cm wysokości.Orkiszem nazywa się także jęczmień dwurzędowy (Hordeum distichon).

Orkisz spożywany był w starożytności. W czasach rzymskich był posiłkiem gladiatorów i zawodników igrzysk.Według stanu na rok 2007 powierzchnia jego uprawy w Europie wynosiła około 18 tys. hektarów. W Polsce uprawia się około 200–300 hektarów orkiszu, głównie w gospodarstwach "ekologicznych".Ziarno orkiszu zawiera więcej białka (13–17 proc.) niż ziarno pszenicy zwyczajnej. Jest od nich także bogatsze w lepiej przyswajalny gluten. Ponadto zawiera więcej cynku, miedzi i selenu oraz witamin A i E. Dominującym kwasem tłuszczowym jest wartościowy dla zdrowia kwas linolenowy. Gatunek ten jest również bogatym źródłem błonnika pokarmowego[potrzebne źródło].25 marca 2008 „Czerkieska mąka orkiszowa” została wpisana na Listę Produktów Tradycyjnych (woj. świętokrzyskie) w kategorii „Warzywa i owoce”[1].




 
 
 

............................

 
 

ULICA  POZIOMKOWA

SKOJARZENIA

ULICA POZIOMKOWA - POZIOMKA - OWOC -

Poziomka (Fragaria L.) – rodzaj bylin z rodziny różowatych. Obejmuje co najmniej 17 gatunków[3] występujących w na półkuli północnej i w Chile. W Polsce rosną w naturze 3 gatunki, poza tym tutaj oraz w wielu innych krajach rozpowszechniony jest w uprawie mieszaniec międzygatunkowy – truskawka (Fragaria ×ananassa). Ten gatunek o istotnym znaczeniu ekonomicznym powstał w wyniku skrzyżowania poziomki chilijskiej i wirginijskiej. W naturze gatunki z tego rodzaju zasiedlają zazwyczaj słoneczne murawy, obrzeża lasów i lasy świetliste[4].




 
 

.................................

 

 

 


ULICA  PSZENNA

SKOJARZENIA

   ULICA PSZENNA - MĄKA PSZENNA - PSZENICA - ZBOŻE

Mąka pszenna – rodzaj mąki otrzymywany z pszenicy. Jest wykorzystywana m.in. do produkcji sosów, pieczywa oraz ciast. Wikipedia
 
Pszenica (Triticum L.) – rodzaj zbóż z rodziny wiechlinowatych. Pochodzi z południowo-zachodniej i środkowej Azji. Wyróżnia się około 20 gatunków pszenicy i około 10 mieszańców międzygatunkowych[3]. Oprócz jęczmienia jest najdawniej uprawianym zbożem. Zajmuje trzecie (po kukurydzy i ryżu) miejsce w światowej produkcji zbóż.Typowe rośliny zbiorowisk trawiastych (stepów, prerii), a więc stref klimatycznych umiarkowanie wilgotnych. Część gatunków rośnie dziko na stanowiskach naturalnych, niektóre istnieją już tylko w uprawie[4]. Pszenica jest typową rośliną klimatu umiarkowanego. Zasięg uprawy rozciąga się od 60°N do 50°S. W tropiku pola pszenicy można spotkać jedynie na wyżynie Dekan w Indiach, wyżynach Etiopii, Kenii, Tanganiki oraz Ekwadoru.


 
 

.................................

 
 

ULICA  ROLNICZA

nazwa poprzednia ulicy: Folwareczna

uchwała: X/32/75 z 26.11.1975 nazwa poprzednia: Folwarczna

SKOJARZENIA

       ULICA ROLNICZA - ROLNICTWO - ROLA - ROLNIK

Rolnictwo – jeden z działów gospodarki, którego głównym zadaniem jest dostarczenie płodów rolnych. Rolnictwo uzyskuje produkty roślinne i zwierzęce dzięki uprawie roli i roślin oraz chowu i hodowli zwierząt.

Rolnictwo można podzielić na rolnictwo ekstensywne (zwane drobnotowarowym lub tradycyjnym) i rolnictwo intensywne (znane też jako wysokotowarowe lub uprzemysłowione) w zależności od jego cech: wysokości nakładów, ilości plonów, a także średniej powierzchni gospodarstw rolnych i powierzchni obszaru rolniczego kraju), np. Francja ma rolnictwo intensywne, gdyż cechują je:

  • wysokie nakłady, tj.: duży stopień mechanizacji (1 ciągnik na 14 ha użytków rolnych), nawożenie, inwestycje irygacyjne (nawadnianie), technologia oraz specjalizacje;
  • duże zbiory z jednego hektara (plony) – w szczególności w tym podziale uwzględnia się zboża;
  • średnia powierzchnia gospodarstw rolnych wynosi 42 ha (w krajach rozwijających się, o rolnictwie ekstensywnym najczęściej spotyka się gospodarstwa małe);
  • 54,5% kraju zajmuje obszar wykorzystywany rolniczo[1].

    Z rolnictwem ekstensywnym jest odwrotnie. Rolnictwo ekstensywne występuje tam, gdzie wykorzystuje się jeszcze tradycyjne formy uprawy, a państwo jest słabo rozwinięte (np. kraje Afryki). Są jednak wyjątki, np. Egipt – przez kontrolowane wylewy Nilu (dzięki tamie w Asuanie) plony uzyskuje od 2 do 4 razy w roku, więc są one dosyć wysokie, lecz samo rolnictwo ma charakter ekstensywny. W strefie klimatów umiarkowanych w klimacie ciepłym i w strefie klimatów podzwrotnikowych o typie śródziemnomorskim rolnictwo jest bardziej intensywne wtedy, jeśli na terenie kraju występują uprawy pszenicy, ziemniaków i buraków cukrowych przynoszących znaczące plony. Rolnictwo intensywne występuje w szczególności w krajach wysoko rozwiniętych, lecz które nie mają zbyt dużej powierzchni (np. Stany Zjednoczone charakteryzują się rolnictwem ekstensywnym ze względu na dużą powierzchnię obszaru rolniczego i wysoką średnią powierzchnię gospodarstw rolnych pomimo wysokich nakładów choćby na nawożenie i nawadnianie), będą to więc wysoko rozwinięte kraje zachodniej Europy (np. Holandia, Włochy i wspomniana wcześniej Francja).

    Badaniem rolnictwa zajmuje się dział nauk rolniczych, m.in. agrotechnika, zootechnika, agronomia, agrobiologia, agrochemia, agroekologia, agrogeologia, agrometeorologia, agroklimatologia itp.




 
 
 
 
 
 
 

.................................

 

ULICA  STROMA I POCHYŁA

uchwała: XII/47/79 z 28.11.1979 i uchwała: 165/XVI/11 z 24.11.2011

SKOJARZENIA

       ULICA STROMA I POCHYŁA - STROMY - POCHYŁY

INACZEJ :nachylony pod dużym kątem w stosunku do poziomu, podłoża




 

 
 

.................................

 
 

ULICA  ŚWIĘTOKRZYSKA

SKOJARZENIA

       ULICA ŚWIĘTOKRZYSKA W WARSZAWIE

- GÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE



Ulica Świętokrzyska – ulica w Śródmieściu Warszawy.Ulica ma początek przy ulicy Mikołaja Kopernika, skąd biegnie na zachód kończąc bieg na rondzie ONZ.Jedna z najstarszych dróg narolnych w Warszawie. Rozdzielała grunty książęce od włók Kałęczyna[1].Nazwa ulicy, potwierdzona urzędowo w 1770, pochodzi pośrednio od kościoła św. Krzyża. W XVIII w. działający tam księża misjonarze założyli w pobliżu obecnej ulicy Czackiego folwark zwany Świętokrzyskim, przez który biegła dzisiejsza ulica Świętokrzyska[2].Drewniana zabudowa ulicy została zniszczona w 1656 podczas potopu szwedzkiego[1].W połowie XVIII wieku ulica została wybrukowana, a w czasach Królestwa Polskiego – została zabudowana dwupiętrowymi kamienicami. W 1828 w rejonie Świętokrzyskiej i ówczesnego placu Dzieciątka Jezus postała duża fabryka metalurgiczna Karola Mintera wraz z pałacykiem właściciela. W 1868 w zabudowaniach dawnej fabryki uruchomiono pocztę[3].Od końca XIX wieku do wybuchu II wojny światowej ulica na odcinku pomiędzy Nowym Światem a ulicą Jasną była znana w Warszawie jako miejsce handlu starymi książkami i drukami. Działało tutaj kilkanaście antykwariatów[4]. Właścicielami większości z nich byli warszawscy Żydzi[3].W latach 1922–1923 na rogu Świętokrzyskiej i Jasnej wzniesiono gmach Pocztowej Kasy Oszczędności zaprojektowany przez Józefa Handzlewicza. Był to jeden z nielicznych budynków wzniesionych w Warszawie bezpośrednio po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918. Gmach został rozbudowany w latach 30. w kierunku ulicy Marszałkowskiej. W latach 1938–1939 przy skrzyżowaniu z ulicą Marszałkowską wzniesiono kolejny gmach banku zaprojektowany przez B. Szmidta[5].Duża część zabudowy Świętokrzyskiej została zburzona lub spłonęła we wrześniu 1939, kolejne zniszczenia przyniósł rok 1944. W czasie powstania warszawskiego od 4 sierpnia do 5 września w gmachu PKO mieścił się m.in. Sztab Komendy Okręgu Warszawa Armii Krajowej[6].Podczas odbudowy Warszawy zadecydowano się poszerzyć jezdnię ulicy w kierunku północnym i przebić ją przez Nowy Świat do ul. Kopernika, w stronę Powiśla. Ze strony zachodniej w 1955 przedłużono ulicę od ulicy Bagno – gdzie od połowy XVIII wieku kończyła się Świętokrzyska – do ówczesnej ulicy Juliana Marchlewskiego (obecnie Aleja Jana Pawła II). To sprawiło, że Świętokrzyska stała się jedną z ważniejszych arterii komunikacyjnych w Śródmieściu[3].W 1948 w rejonie ulic Świętokrzyskiej, Wareckiej i placu Powstańców Warszawy rozpoczęto, prowadzoną etapami, budowę kompleksu budynków Narodowego Banku Polskiego. W latach 50. po południowej stronie ulicy w rejonie placu Defilad urządzono tereny zielone – obecnie Park Świętokrzyski.W latach 1961–1967 w rejonie ulic Świętokrzyskiej, Marchlewskiego, Twardej i Emilii Plater zbudowano osiedla mieszkaniowe „Emilia” i „Mariańska” zaprojektowane przez Alinę Kosecką, Czesława Wegnera, Lecha Robaczyńskiego, Hannę Lewicką i Wojciecha Piotrowskiego[7]. Najbardziej znanym z bloków osiedla jest znajdujący się na rogu Świętokrzyskiej i Emilii Plater jedenastopiętrowy budynek o charakterystycznym trójkątnym kształcie, nazywany „Igrekiem” lub „Wiatrakiem” (ul. Emilii Plater 55). Przeznaczony dla 920 osób, był to ówcześnie największy budynek mieszkalny w Warszawie[8].W czerwcu 2011 rozpoczęto pod ulicą budowę II linii warszawskiego metra (odcinek ze stacjami Rondo ONZ, Świętokrzyska i Nowy Świat-Uniwersytet). Na czas budowy ulica na odcinku od Nowego Światu do ronda ONZ została zamknięta dla ruchu kołowego. Ponowne otwarcie po modernizacji nastąpiło 30 września 2014[9].


NAZWĘ ULICY ŚWIĘTOKRZYSKIEJ PRZYPISANO RÓWNIEŻ W ROGOŹNEJ, GRANICZY ONA Z ULICĄ GAJOWĄ.


.................................

 

ULICA  SZYMANOWSKIEGO

Karol Maciej Szymanowski herbu Korwin/Ślepowron (ur. 3 października[1] 1882 w Tymoszówce, zm. 29 marca 1937 w Lozannie) – polski kompozytor, pianista, pedagog i pisarz. Wraz z Grzegorzem Fitelbergiem, Ludomirem Różyckim i Apolinarym Szeluto należał do grupy kompozytorów Młodej Polski. Obok Fryderyka Chopina jest uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów[2][3][4].

Szymanowski pochodził z polskiej rodziny zamieszkującej na Ukrainie naddnieprzańskiej od XVIII wieku. Wieś Tymoszówkę odziedziczył po swym dziadku Feliksie Szymanowskim. Rodzina matki (z domu Taube) pochodziła z Kurlandii.Rodzina miała szerokie zainteresowania muzyczne: ojciec grał na fortepianie i wiolonczeli, brat Feliks był pianistą, a siostra, Stanisława Szymanowska-Korwin – śpiewaczką (sopran)[5]. W wieku siedmiu lat Karol rozpoczął domową edukację, z akcentem położonym na naukę muzyki. Drobne kalectwo (niepełnosprawna noga) ograniczało jego aktywność fizyczną. Najpierw uczył się pod kierownictwem ojca, a potem, od 1892, Gustawa Neuhausa, lokalnego nauczyciela muzyki, który odkrył u młodego Szymanowskiego zdolności kompozytorskie. W szkole Neuhausa w Elizawetgradzie zapoznał się z dorobkiem artystycznym romantyzmu, w szczególności niemieckiego. Następnie studiował w Warszawie u prof. Zygmunta Noskowskiego. W latach 1901-05 studiował u Marka Zawirskiego (harmonia) . W tym czasie poznał Pawła Kochańskiego, Artura Rubinsteina, Grzegorza Fitelberga, Stanisława Ignacego Witkiewicza "Witkacego" i Stefana Żeromskiego.( CZYTAJ WIĘCEJ NA WIKIPEDIA )




.................................

 

ULICA  TYMIANKOWA

uchwała: 465/XLIV/14 z 27.02.2014

SKOJARZENIA

ULICA TYMIANKOWA - TYMIANEK - MACIERZANKA -

- POLA TYMIANKOWE

Tymianek

Nazwa tymianku pochodzi od greckiego słowa thymon znaczącego 'do odkażania ", choć podobne słowa oznaczają odwagę i poświęcenie, które według tradycji również przypisywano tej roślinie. Nieprawdą jest, że łatwiej byłoby sporządzić listę potraw, w których tymianek nie występuje – w Europie Zachodniej i w kuchni Bliskiego Wschodu trafia on do znacznej większości tradycyjnych potraw. Dzieje się tak dlatego, że tymianek nadaje głębi smaku wszelakim zupom, gulaszom i zapiekankom oraz niemal każdej potrawie zawierającej mięso. Wraz z majerankiem, pietruszką i liściem laurowym tworzą bukiet garni (ozdobny).

Tymianek jest rośliną rodzimą obszaru śródziemnomorskiego – wiele jego gatunków można znaleźć w południowej Europie, zachodniej Azji i w północnej Afryce. Choć istnieje ponad 100 odmian tymianku, w tym wiele mieszańców, tak naprawdę tylko ogrodowy i cytrynowy mają znaczenie kulinarne. Gatunki ozdobne takie jak: tymianek westmoreland, tymianek złoty, srebrny, szary, podgatunki tymianku cytrynowego i kminkowy rzadko wykorzystuje się w gotowaniu.

Tymianek ogrodowy to mała wieloletnia krzewinka, różniąca się wyglądem w zależności od warunków glebowych i klimatycznych. Tymianek ogrodowy jest sztywny i krzaczasty, posiada wyprostowane łodygi, z których wyrastają parami małe, wąskie, eliptyczne szaro-zielone liście, czasem rdzawo-czerwone od spodu, długości 5-10mm. Różowo-białe kwiaty rosnące spiralnie na końcach gałęzi są szczególnie atrakcyjne dla pszczół.




 

.................................


ULICA WIENIAWSKIEGO

uchwała: X/32/75 z 26.11.1975 nazwa poprzednia: Boryńska

Henryk Wieniawski (ur. 10 lipca 1835 w Wieniawie, zm. 31 marca 1880 w Moskwie) – był polskim kompozytorem i skrzypkiem, bratem Józefa i Juliana

Dziadek Wieniawskiego, Herszek Mejer Helman był cyrulikiem z Wieniawy, wówczas samodzielnego miasta pod Lublinem. Ojciec – Wolf Helman (Tobias Rufe Pietruszka) zmienił nazwisko na Tadeusz Wieniawski, żeby się wkomponować w polskie otoczenie. Nazwisko przyjął od dzielnicy w której mieszkał. Przed otrzymaniem dyplomu lekarskiego, ochrzcił się. Tadeusz Wieniawski zasłużył się w powstaniu listopadowym, za co po dwakroć został odznaczony Krzyżem Wojskowym. Ze związku dr. Wieniawskiego i córki żydowskiego lekarza z Warszawy dr. Józefa Wolffa – Reginy (była siostrą zamieszkałego w Paryżu pianisty i kompozytora Edwarda Wolffa) przyszedł na świat geniusz skrzypiec.Dom Wieniawskich był prawdziwym lubelskim salonem. Odwiedzali go wybitni artyści (np. w 1803 Miska Hauser), tu odbywały się koncerty, spotkania literackie i dyskusje. Zaważyło to nie tylko na późniejszej drodze życiowej Henryka Wieniawskiego, ale także dwóch jego braci, z których starszy, Julian, został pisarzem i publicystą, natomiast młodszy, Józef, poświęcił się karierze pianistycznej.(więcej czytaj na wikipedia)




 
 

.................................


ULICA  WODZISŁAWSKA

nazwa poprzednia: Żorska (24.04.1977)

SKOJARZENIA

ULICA WODZISŁAWSKA - MIASTO WODZISŁAW-

DROGA BIEGNĄCA,ŁĄCZĄCA MIASTA ŻORY - WODZISŁAW

Wodzisław Śląski (niem. Loslau, cz. Vladislav, łac. Vladislavia) – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim w pobliżu granicy z Czechami, ośrodek administracyjny powiatu wodzisławskiego. Położone geograficznie na Płaskowyżu Rybnickim (będącym częścią Wyżyny Śląskiej), nad rzeką Lesznicą, historycznie zaś na Górnym Śląsku.

Według danych z 31 grudnia 2012 miasto miało 49 238 mieszkańców[1].(więcej czytaj na wikipedia)




 
 
 

.................................


ULICA  WYBICKIEGO

uchwała: XII/47/79 z 28.11.1979, 165/XVI/11 z 24.11.2011

Józef Rufin Wybicki herbu Rogala (ur. 29 września 1747 w Będominie, zm. 10 marca 1822 w Manieczkach) – polski pisarz i polityk, autor słów polskiego hymnu narodowego – Mazurka Dąbrowskiego.Z wykształcenia prawnik, działalność polityczną rozpoczął w wieku 20 lat jako poseł na sejm w I Rzeczypospolitej. Jego protest przeciw wszystkim aktom Sejmu Repninowskiego uznawany jest za jedną z ostatnich prób pozytywnego zastosowania liberum veto. Uczestnik konfederacji barskiej, na polecenie dowództwa konfederacji jeździł z poufnymi misjami do krajów europejskich. Reformator praw w Polsce przedrozbiorowej. Przystąpił do konfederacji targowickiej, potem był uczestnikiem insurekcji kościuszkowskiej. Długoletni współpracownik oraz przyjaciel gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, z którym wziął udział w wyprawie na pomoc powstańcom w Wielkopolsce w 1794, a później współdziałał w Legionach Polskich we Włoszech, w których powstanie w 1797 miał znaczący wkład. Podczas wizyty w obozie legionów we Włoszech w 1797 stworzył słowa pieśni, która stała się później polskim hymnem narodowym – Mazurka Dąbrowskiego. Uczestnik wojen napoleońskich, w 1807 roku przyczynił się do utworzenia Księstwa Warszawskiego, którego był jednym z czołowych polityków. Podczas wojny polsko-austriackiej w 1809 organizował obronę Wielkopolski przed wojskami nieprzyjaciela. Po kongresie wiedeńskim współtworzył Królestwo Polskie. Senator-wojewoda Księstwa Warszawskiego od 1807 roku, senator-wojewoda Królestwa Polskiego od 1815[1], prezes Sądu Najwyższego Królestwa Polskiego w latach 1817–1820, odznaczony Orderem Orła Białego (1807), Orderem Świętego Stanisława (1793), Legią Honorową (1807)[2]. Autor wspomnień, wielu pism politycznych i utworów literackich (dramatów, oper, komedii, wierszy), z których w powszechnej świadomości Polaków zachował się jedynie Mazurek Dąbrowskiego.(więcej czytaj na wikipedia)




 

 

.................................

 
 

 

ULICA  WYSOKA

uchwała: X/32/75 z 26.11.1975, 393/XXXVIII/09 z 27.08.2009 nazwa poprzednia: Poprzeczna

SKOJARZENIA

ULICA WYSOKA- WYSOKI-DUŻY




 
 

 

 
 

 

.................................

 

ULICA  ZBOŻOWA

uchwała: XII/47/79 z 28.11.1979

SKOJARZENIA

ULICA ZBOŻOWA- ZBOŻE-

Zboża, rośliny zbożowe – grupa roślin uprawnych z rodziny wiechlinowatych. Ich owoce, o wysokiej zawartości skrobi, są wykorzystywane do celów konsumpcyjnych, pastewnych i przemysłowych. Wikipedia


 
 
 
 
 

.................................


ULICA  ŻYTNIA

SKOJARZENIA

ULICA  ŻYTNIA - ŻYTO - ZBOŻE -

Żyto – rodzaj roślin jednorocznych, dwuletnich lub wieloletnich z rodziny wiechlinowatych. Pochodzi z Azji. Liczy około 10 gatunków, z których najważniejszym ze względów gospodarczych jest uprawiane żyto zwyczajne. Wikipedia


 

 
 

.................................


ULICA KAROLA KURPIŃSKIEGO

uchwała: 533/XLIX/10 z 24.06.2010

Karol Kazimierz Kurpiński (ochrzczony 6 marca 1785 w Włoszakowicach, zm. 18 września 1857 w Warszawie) – polski kompozytor, przedstawiciel późnego klasycyzmu, dyrygent i pedagog.

Od 1810 roku Kurpiński mieszkał w Warszawie. Tam, dzięki rekomendacji Józefa Elsnera i Jacka Szczurowskiego został przyjęty na drugiego dyrygenta orkiestry Teatru Narodowego. Funkcję tę pełnił przez 30 lat, najpierw wspólnie z Elsnerem, później (od 1824 roku) jako jedyny kierownik instytucji. Na lata 1810-1820 przypada okres najobfitszej twórczości operowej oraz działalności publicystycznej Kurpińskiego. Debiut kompozytorski miał miejsce 4 grudnia 1810 kantatą ku czci Napoleona. W maju 1811 roku została wystawiona jego pierwsza opera: Dwie chatki. Jeszcze pod koniec roku ukazał się Pałac Lucypera, a w 1812 kolejne dwa utwory sceniczne: Ruiny Babilonu oraz Marcinowa w seraju.

W roku 1820 rozpoczął wydawać pierwsze polskie czasopismo muzyczne Tygodnik Muzyczny, w którym publikował artykuły na temat estetyki, historii muzyki, recenzje oper i koncertów. Po półtora roku pismo przestało wychodzić z powodu braku prenumeratorów, przysparzając kompozytorowi nie lada problemów finansowych.

W latach 1811-1821 należał do masonerii uzyskując przedostatni stopień wtajemniczenia. Był Dyrektorem Harmonii Wielkiego Wschodu Narodowego Polski w 1819 roku, członkiem honorowym loży Astrea w 1819 roku i Kazimierz Wielki w 1819/1820 roku[1]. Więcej czytaj na Wikipedia




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................................


ULICA  SPADZISTA

uchwała: 345/XXXI/13 z 28.03.2013

SKOJARZENIA

ULICA  SPADZISTA - SPADZISTY

- np.spadzisty dach-stromy

INACZEJ: STROMY-POCHYŁY-NACHYLONY //nachylony pod dużym kątem w stosunku do poziomu, podłoża







ULICA  SPICHLERZOWA

uchwała: 231/XVIII/16 z 28.04.2016r.

SKOJARZENIA

ULICA  SPICHLERZOWA

- SPICHLERZ - MAGAZYN

Spichlerz (czasem: śpichlerz, spichrz, elewator zbożowy) – jedno- lub kilkukondygnacyjna budowla przeznaczona do przechowywania materiałów sypkich, głównie ziaren zbóż – luzem lub w workach, charakteryzująca się zwartą bryłą, stromymi dachami, trójkątnymi szczytami i niewielkimi oknami[1].

W miastach przeważnie murowany, wielokondygnacyjny magazyn z windą do transportu zboża oraz kranami i rynnami spustowymi. Zachowane spichlerze często maja ciekawie rozwiązaną elewację, ozdobioną charakterystycznymi dla danej epoki detalami architektonicznymi np. blendami, fryzami, gzymsami.

Zabytkowe spichlerze w Polsce





ULICA  MADRYCKA

uchwała: 199/XV/16 z 28.01.2016r

ulica granicząca z ulicą Józefa Elsnara i Drwali

SKOJARZENIA

ULICA  MADRYCKA

- MADRYT-

Wikipedia: Madryt (hiszp. Madrid) – stolica i największe miasto Hiszpanii, położony w środkowej części kraju na Wyżynie Kastylijskiej u podnóża Sierra de Guadarrama nad rzeką Manzanares.

Centrum administracyjne ma powierzchnię 606 km² i liczbę ludności 3,2 mln[1], natomiast region autonomiczny Comunidad de Madrid ma powierzchnię 8022 km² i liczbę ludności prawie 6,5 mln[2][3]. Jest to trzecie co do wielkości miasto Unii Europejskiej (po Londynie i Berlinie) oraz trzeci co do wielkości monocentryczny obszar miejski w UE (po Londynie i Paryżu)[4]. Madryt jest siedzibą rządu, parlamentu, ministerstw, agencji i innych przedstawicielstw międzynarodowych, jak i też oficjalną rezydencją króla Hiszpanii[5]. Na płaszczyźnie ekonomicznej Madryt jest czwartym najbogatszym miastem w Europie (po Londynie, Paryżu i Moskwie) oraz trzecim w ramach UE[6]. Jest głównym centrum finansowym i biznesowym Hiszpanii[7], obecnie 50,1% z ponad 5000 wiodących na świecie firm hiszpańskich generowanych jest przez spółki znajdujące się w Madrycie. Znajduje się na niej m.in.: trzecia co do wielkości giełda w Europie – Bolsa de Madrid, Latibex – giełda przeznaczona wyłącznie dla papierów wartościowych emitentów z Ameryki Łacińskiej oraz znajduje się tu kilkanaście największych korporacji na świecie jak: Banco Santander – największy bank w strefie euro, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, Telefónica, Repsol YPF, Iberia LAE, Endesa czy FCC, które znajdują się m.in. wśród 200 najlepszych spółek według magazynu Forbes. Madryt jest siedzibą Światowej Organizacji Turystyki, należącej do ONZ, ponadto jest siedzibą sekretariatu generalnego Organizacji Państw Iberoamerykańskich. Mieszczą się tutaj także instytucje związane z regulacją języka hiszpańskiego w świecie m.in.: Akademia Języka Hiszpańskiego, czy Królewska Akademia Hiszpańska. Miasto jest wpływowym ośrodkiem kulturalnym na świecie swoją siedzibę ma tu wiele prestiżowych instytucji, np. Muzeum Prado, Muzeum Narodowe Centrum Sztuki Królowej Zofii czy Muzeum Thyssen-Bornemisza, które znajdują się w gronie jednych z najczęściej odwiedzanych muzeów na świecie[8]. Według opublikowanego przez brytyjski magazyn Monocle Madryt znajduje się w dziesiątce miast na świecie pod względem najwyższej jakości życia[9].






ULICA  WILEŃSKA

uchwała: 199/XV/16 z 28.01.2016r

ulica graniczy z ulicą Paryską i Drwali

SKOJARZENIA

ULICA  WILEŃSKA

- WILEŃSKO-

//osiedle Europejskie//

 

WIKIPEDIA: Unia wileńsko-radomska (1401) oddała dożywotnio rządy na Litwie Witoldowi jako wielkiemu księciu z zachowaniem dla Władysława Jagiełły władzy zwierzchniej.

W 1401 roku w Wilnie wielki książę Witold wystawił dokument uznający zwierzchnictwo Jagiełły i Korony oraz zobowiązywał się wraz z bojarami litewskimi do przyłączenia ziem litewskich do Królestwa Polskiego. Biorąc pod uwagę śmierć królowej Jadwigi Andegaweńskiej (1399) i brak potomstwa z jej małżeństwa z Władysławem II Jagiełłą, bojarzy litewscy zastrzegli, że w przypadku bezpotomnej śmierci króla wspólnie z panami polskimi wybiorą nowego monarchę. Układ wileński potwierdziła rada koronna w Radomiu, przyznając równocześnie dożywotnio tytuł welkiego księcia litewskiego Witoldowi Kiejstutowiczowi.






ULICA  WIEDEŃSKA

uchwała: 199/XV/16 z 28.01.2016r 

             279/XXI/16 z 25.08.2016r 

ulica graniczy z ulicą Paryską,Drwali oraz Wieniawskiego

SKOJARZENIA

ULICA  WIEDEŃSKA

- WIEDEŃ-

//osiedle Europejskie//

WIKIEPEDIA:Wiedeń (niem. Wien) – stolica i największe miasto w Austrii położone w północno-wschodniej części kraju, nad Dunajem oraz miasto statutarne tworzące jednocześnie odrębny kraj związkowy.

Wiedeń jest ośrodkiem administracyjnym, przemysłowym, handlowo-usługowym, akademickim, turystycznym i kulturalnym o znaczeniu międzynarodowym. Jest siedzibą austriackich urzędów centralnych (w tym parlamentu, prezydenta i rządu), związków wyznaniowych działających na terenie Austrii, a także licznych przedsiębiorstw, stowarzyszeń, organizacji i uczelni. Vienna International Centre jest jednym z czterech kompleksów, w których ulokowane są instytucje Organizacji Narodów Zjednoczonych. Swoje siedziby w Wiedniu mają również, MAEA, OBWE oraz OPEC. W skali kraju miasto stanowi najważniejszy węzeł drogowy i kolejowy oraz lotniczy.

Został założony około 500 p.n.e. jako osada celtycka. W 15 p.n.e. stał się rzymskim posterunkiem granicznym. Prawa miejskie uzyskał w roku 1221, stając się jednym z największych i najważniejszych miast Świętego Cesarstwa Rzymskiego (Starej Rzeszy), a po jego upadku – stolicą Cesarstwa Austrii, a następnie Austro-Węgier. W roku 1918 stał się stolicą Republiki Austrii.

Historyczne centrum miasta, pełne zabytków ze wszystkich epok historycznych z przewagą XIX-wiecznego historyzmu i secesji przełomu XIX i XX wieku, zostało w 2001 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ze względu na bogactwo atrakcji należy do najchętniej odwiedzanych miast Europy.

Według danych z 1 stycznia 2016 roku liczba ludności miasta wynosi 1 840 573 osób[1] (1. miejsce w Austrii), natomiast powierzchnia – 414,87 km² (również 1. miejsce w Austrii). Wiedeń oficjalnie podzielony jest na 23 dzielnice. Obszar metropolitalny Wiednia liczy, według danych z roku 2014 2 680 667 mieszkańców.

Wiedeń, według raportu amerykańskiego Mercera[2], oceniającego 221 najważniejszych metropolii, jest miastem o najwyższej jakości życia na świecie. W rankingu oceniano m.in. sytuację ekonomiczną, stan środowiska naturalnego, wskaźnik przestępczości, dostęp do oświaty i kultury oraz jakość służby zdrowia. Austriacka stolica uzyskała 108,6 pkt (pozycję miasta ustalano w odniesieniu do Nowego Jorku, któremu przypisano ranking 100,0) zaś 2. i 3. miejsca zajęły szwajcarskie Zurych i Genewa.





ULICA  BRATYSŁAWSKA

uchwała: uchwała: 279/XXI/16 z 25.08.2016r

ulica graniczy z ulicą Paryską

SKOJARZENIA

ULICA  BRATYSŁAWSKA

- BRATYSŁAWA-

//osiedle Europejskie//

WIKIPEDIA:Bratysława – stolica oraz największe miasto Słowacji pod względem liczby mieszkańców i powierzchni. Jest jedyną stolicą na świecie, która graniczy z dwoma państwami, tj. na południu z Węgrami, a na zachodzie z Austrią. Wikipedia

Bratysława jest siedzibą najwyższych władz państwowych i kraju bratysławskiego (Bratislavský kraj), a także centralnym ośrodkiem metropolitalnym aglomeracji bratysławsko-trnawskiej (Bratislavsko-trnavská aglomerácia) i aglomeracji bratysławsko-trnawsko-nitrzańskiej (Bratislavsko-trnavsko-nitrianska aglomerácia). Stanowi ona również centrum życia kulturalnego, społecznego, gospodarczego i politycznego. Skupia w sobie liczne placówki o znaczeniu i statusie narodowym oraz międzynarodowym.

więcej:

Bratysława – Wikipedia, wolna encyklopedia

10 najciekawszych miejsc w Bratysławie - TripAdvisor

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







NASZE   NOWE    ULICE    TO :

> LWOWSKA

uchwała: 198/XV/16 z 28.01.2016

granicząca z ul. Drwali

 

> HENRYKA GÓRECKIEGO

uchwała: 278/XXI/16 z 25.08.2016

> WOJCIECHA KILARA

uchwała: 278/XXI/16 z 25.08.2016

 

> OSKARA  KOLBERGA

granicząca z ul. Bogusławskiego i Wieniawskiego

uchwała: 199/XV/16 z 28.01.2016r.

> KS. ADAMA  BIEŻANOWSKIEGO

uchwała: 292/XXII/16 z 29.09.2016

> WITOLDA  LUTOSŁAWSKIEGO

uchwała: 278/XXI/16 z 25.08.2016

> PARYSKA

uchwała: 279/XXI/16 z 25.08.2016

> RZYMSKA

uchwała: 279/XXI/16 z 25.08.2016

> LIZBOŃSKA

uchwała: 335/XXVIII/17 z 02/03.2017r

> LONDYŃSKA

uchwała: 375/XXX/17 z 30/03.2017r

> TOWAROWA

uchwała: 280/XXI/16 z 25.08.2016r

Na razie brak zdjęć!






........................................
 

Bez zgody administratora strony, kopiowanie zabronione!

  „żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone”.


Załóż darmową stronę z Beepworld.pl
 
Za treść tej strony odpowiedzialny jest wyłącznie jej
autor. Osiągalny jest za pomocą tego Formularza!